« حسن ظن وثقه باللّه تعالى » با درك اين مقدّمه است . هر آفريننده‌اى را كه در جهان طبيعت مىنگريد ، در معرض دعواى ربوبيت از براى خويش است ، زيرا هيچ مخلوقى در سراى طبيعت نيست مگر آنكه در وى نفعى يا ضررى به وديعت نهاده شده است و به نحوى مظهر اسم شريف « نافع » يا « ضار » است و به همين مقدارى كه در آن ، از اين صفت به وديعت نهاده شده ، و چند صباحى عاريت در اين نعمت الهى گرديده ، كرنش و تذلّل اكثر خلق را به خود جلب مىنمايد ، و حتّى انسان كه اشرف مخلوقات است مىبينيد چگونه محتاج به آشاميدن دارويى مىشود كه طبعا از آن نفرت دارد ، و اكثرا آن را در سودمندى و شفا با ديدهء استقلال مىنگرند . و هر آفريده‌اى در اين نشأه جسمانى با اين نعمت ربوبى ، برخى از نيازمنديهاى نيازمندان را برآورده و نيايشهاى فطرى آنها را اجابت مىنمايد و بر اين اساس است كه بسيارى از موجودات امكانى ( مانند فرشتگان و ستارگان و افلاك و احجار و اشجار و برخى از حيوانهاى بى زبان و جنّ و انس ) مورد پرستش واقع شده‌اند ، و هر يك معبود طائفه‌اى از نوع آدمى گرديده‌اند ، و مآلا از صراط مستقيم سعادت حقيقى كه لقاء اللّه تعالى » است گم گشته‌اند و با راى ابد از لقاء اللّه محروم گرديده و در جهنّم بعد گرفتار شده‌اند . چون پروردگار متعال اين نعمت ربوبى « نفع و ضرر » را در مخلوقات به امانت سپرده ، مىدانست نيازمندى را كه در نفوس مردم سرشته‌اند ، آنها را به بهره‌گيرى از اين ودايع سوق مىدهد ،